Ben, Robot’u okurken en çok hoşuma giden şey, robotların sadece geleceğin teknolojisi olarak anlatılmaması oldu. Asimov, robotlar üzerinden aslında insanları ve onların davranışlarını sorguluyor. Her hikâyede “Robotlar ne yapar?” sorusundan çok, “İnsanlar kendi yarattıkları zekâyı gerçekten kontrol edebilir mi?” sorusunu düşündürüyor. Bu yönüyle kitap, yazıldığı dönemden çok daha ileride bir fikir dünyasına sahip. Özellikle Üç Robot Yasası etrafında gelişen olayları okumak oldukça keyifliydi. İlk bakışta çok basit ve güvenli görünen kurallar, işin içine farklı durumlar girdiğinde hiç de öyle olmuyor. Robotların mantıklı davranmaya çalışırken ortaya çıkardıkları beklenmedik sonuçlar bazı hikâyelerde gerçekten düşündürücü. Asimov’un en sevdiğim tarafı da burada ortaya çıkıyor; okuyucuya doğrudan cevap vermek yerine, “Sen olsan ne yapardın?” diye düşündürüyor. Bilimkurgu okumayı sevenlerin kesinlikle şans vermesi gerektiğini düşünüyorum. Çok yeni bir kitap olmamasına rağmen yapay zekâ,

Bütün hayvanlar eşittir, ama bazı hayvanlar diğerlerinden daha eşittir.

Harry Potter ve Felsefe Taşı, daha ilk bölümlerden insanı çocukluğuna götüren kitaplardan biri. Harry’nin sıradan ve pek de mutlu olmayan hayatından Hogwarts’ın büyülü dünyasına geçişini okumak gerçekten keyifli. Özellikle Hogwarts’ı, büyü derslerini ve karakterleri Harry ile birlikte ilk kez keşfediyormuş hissi kitabın en güzel tarafı. Harry, Ron ve Hermione’nin arkadaşlığının yavaş yavaş oluşmasını da çok sevdim. Hikâye ilerledikçe sadece büyüler ve fantastik olaylar değil; arkadaşlık, cesaret ve aidiyet duygusu da ön plana çıkıyor. Filmlerini daha önce izlemiş olsanız bile kitapta karakterleri ve Hogwarts dünyasını daha yakından tanımak ayrı bir deneyim. Serinin ilk kitabı olduğu için belki diğerlerine göre daha sade ama bence Harry Potter dünyasına giriş için tam olması gerektiği gibi. Kolay okunuyor, sürekli merak ettiriyor ve bittiğinde doğrudan ikinci kitaba geçme isteği bırakıyor. Büyülü dünyanın kapısını bir kere açınca kapatmak pek kolay değil.

Fahrenheit 451’i okurken beni en çok etkileyen şey, anlatılan dünyanın artık o kadar da uzak gelmemesi oldu. Kitapların yasaklandığı, insanların düşünmek yerine sürekli eğlenceyle meşgul edildiği bir toplum var. Başta sadece ilginç bir distopya okuyormuşum gibi hissettim ama ilerledikçe bazı şeyleri günümüzle karşılaştırmadan edemedim. Montag’ın yaşadığı değişimi takip etmek kitabın en güzel taraflarından biri. Hayatı boyunca kitap yakan bir adamın bir noktada “Biz bunları neden yakıyoruz?” diye sorgulamaya başlamasıyla her şey değişiyor. Özellikle insanların düşünmekten ve sorgulamaktan bu kadar uzaklaşmış olması bence kitapların yakılmasından bile daha ürkütücüydü. Çok uzun olmayan ama bittikten sonra üzerine düşündüren kitaplardan. Sadece kitapların yasaklanmasını anlatan bir hikâye değil; insanların kendi isteğiyle düşünmekten vazgeçmesinin ne kadar tehlikeli olabileceğini de anlatıyor. Yıllar önce yazılmış olmasına rağmen bugün okunduğunda hâlâ fazlasıyla tanıdık hissettiriyor. #fahrenheit451 #inceleme

Kitapmahallesi ilk üyelerinin buluştuğu grup, üye olduysan sen de gel. #kitapmahallesi

Olasılıksız olan, imkânsız değildir.

Dönüşüm’ü bitirdikten sonra aklımda Gregor’un böceğe dönüşmesinden çok ailesinin ona karşı değişimi kaldı. Kitaba başlamadan önce konusunu az çok biliyordum. Bir adam sabah uyanıyor ve kendisini dev bir böceğe dönüşmüş halde buluyor. Böyle anlatınca biraz garip, hatta fantastik bir hikâye gibi geliyor. Ama okumaya başlayınca böcek meselesinin aslında kitabın en normal tarafı olduğunu fark ediyorsunuz. Gregor’un böceğe dönüştüğünü fark ettikten sonra bile işe geç kalmayı düşünmesi mesela beni bayağı etkiledi. Adamın başına gelebilecek en absürt şey gelmiş ama hâlâ patronunu, işe nasıl gideceğini ve ailesinin geçimini düşünüyor. Burada Gregor’a biraz üzüldüm açıkçası. Çünkü böceğe dönüşmeden önce de pek kendisi için yaşayan biri değilmiş. Asıl rahatsız edici kısım ise ailesi. Gregor çalışırken, eve para getirirken herkes ona ihtiyaç duyuyor. Çalışamaz hale geldiğinde ise yavaş yavaş bir yük gibi görülmeye başlanıyor. İlk başlarda özellikle kız kardeşinin onunla ilgilenmesi insana biraz umut veriyor ama zamanla onun bile Gregor’dan uzaklaşması hikâyeyi benim için daha ağır hale getirdi. Okurken sürekli şunu düşündüm: Gregor gerçekten böceğe dönüştüğü için mi ailesinden koptu, yoksa artık onlara fayda sağlayamadığı için mi? Bence kitabın vurucu tarafı da burada. Çünkü bunu sadece Gregor’un hikâyesi olarak düşünmemek lazım. Gerçek hayatta da bazen insanların bize verdiği değerin ne kadarının gerçekten bize, ne kadarının onlara sağladığımız faydaya bağlı olduğunu sorguluyoruz. Kafka bunu çok garip bir hikâyenin içine koymuş ama anlattığı duygu hiç garip değil. Kitap çok uzun değil ve dili de düşündüğüm kadar ağır değildi. Bazı bölümlerde olayların biraz daha ilerlemesini beklediğim oldu ama sonlara doğru neden böyle anlatıldığını daha iyi anladım. Büyük olaylardan çok Gregor’un yavaş yavaş yalnızlaşmasını izliyoruz. Sonunda da insanın içinde garip bir burukluk bırakıyor. Ben Gregor’a kızamadım. Daha çok, hayatı boyunca ailesi için yaşamış ve kendisi için yaşamaya fırsat bulamamış birinin hikâyesini okumuş gibi hissettim. Dönüşüm benim için “bir adam böceğe dönüştü” hikâyesinden çok, “bir insan artık işe yaramadığında çevresindekilerin gözünde neye dönüşür?” hikâyesiydi. Kısa ama bittikten sonra insanın kafasında devam eden kitaplardan.

deneme #ilkpost

İlk canlı post